Iran

Jæja, nú er loksins komið að því að maður hefur tíma til að setjast niður og skrifa nokkrar línur.

Nenni ekki að hafa of langan formála að þessu en eftir seinkanir, flugstöðvahangs og Visa prósedúr ýmiskonar komumst við loksins til Tehran. Kalli kom uþb 5 tímum á undan mér og beið spakur eftir mjer meðan jeg sat í kyrrstæðum flugvjelum í öðrum löndum.

Kalli hafði ekki sofið í 2 sólarhringa (12 timabelti) og jeg ekki í nánast sólarhring. Vorum mættir á hótelið okkar um kl 0 og þurftum að bíða eftir að geta tjekkað okkur inn. Skoðuðum nánasta umhverfi hótelsins. Það fyrsta sem sló okkur var hversu fáránleg umferðin er hjerna. Hjer er ekki stoppað fyrir gangandi vegfarendum og þarf maður að láta sig vaða yfir 2-3 akreinar af þjettri umferð, beint fyrir bílana, annars kemst maður aldrei yfir. Kalli tók upp video þegar hann gekk yfir eina götuna og einn bíllinn var ekki á þeim buxunum að hleypa honum yfir. Hugsanlega verður myndbandi póstað af þessu.

Hótelið okkar var í miðju verkfæra- og varahluta hverfi Tehran.

Endalaust af búðum með hrikalega sjerhæfða vöru til sölu. Mest allt verkfæri en þó búðir sem seldu bara hárgreiðslustóla, loftpressur og annað dót sem við gátum ekki sjeð að neinn væri líklegur til að kaupa sem við sáum á götunni. Kíktum á bazarinn í Tehran, endalaust af teppum og smádrasli til sölu þar og þvílík mannmergð. Bazarinn liggur um gríðarlega stórt svæði og entumst við ekki lengi þar, áreitið frekar mikið.

Lögðum okkur svo þegar herbergið var tilbúið enda búnir á því. Fórum svo á frekar fínan indverskan stað um kvöldið og átum á okkur gat. Íran er samt ekki neitt hrikalega ódýrt land, svo bætist við að maður þarf alltaf að passa sig á að láta ekki svindla á sjer. Það á samt aðallega bara við um leigubíla. Djöfull erum við nú orðnir þreyttir á þeim !

Dagur 2: Svipaður degi 1. Fórum í þjóðminjasafnið Í Tehran sem var mjög áhugavert, þar á meðal saltmaðurinn svokallaði. Sjá meðfylgjandi mynd! Er ekki alveg örugglega mynd?

Ætluðum svo að taka metroinn að skoða eina af höllum Shah-sins, sem var steypt af stóli í byltingunni. Vissum samt ekki að það var ekki buið að byggja nema helminginn af metro línunni og komumst því ekki langt. Fórum þess í stað á aðalverslunargötuna, til að sjá amk eitthvað annað en púströra- og skrúflyklabúðir. Slæptumst þar um og skoðuðum mannlífið. Allar konur hjer þurfa að hafa slæðu og sumar eru í kuflum líka. Yngri konurnar láta þó slæðuna duga, hafa hana eins aftarlega á höfðinu og hægt er, þannig hún hylur í rauninni ekki mikið. Konurnar hjer eru mjög vel til hafðar og glæsilegar. Jeg þori ekki að segja meira.

If you “pizza” instead of “french fries”, you're gonna have a bad time....

Þegar við komum aftur á hótelið spurði hótelstjórinn (sem ætti eiginlega að fá sína eigin færslu) hvort við vildum ekki skella okkur á skíði, lagði upp ítarlega ferðaáætlun með öllum mögulegum kostnaðarliðum og leiðbeiningum um hvernig ætti að koma öllu í verk. Einnig fylgdu 2 norskar stelpur með í kaupunum. Þær Cristine og Lilian gistu líka á hótelinu en voru að leita að ferðafjelögum til að skipta kostnaði með og svoleiðis. Við ákváðum að slá til, planið hafði jú alltaf verið að fara á skíði en við höfðum samt sjálfir nánast hætt við vegna ferðakostnaðarins við það. Þvílík dýrð blasti vð okkur í fjöllunum eftir aðeins 3 klst ferðalag. Mínus 3°C, logn og sólskin. Fyrsta daginn fórum við báðir á skíði, Gauti varð lærþreyttur í enda dags en ég (Kalli hefur tekið við skirftum) var aðallega dettandi vegna mikils hraða og 13 ára hvíldar frá skiðum. Seinni daginn leigði ég mér snjoretti en Gauti hélt áfram á skíðunum.

Þar sem það var offseason þá var hótelið okkar galtómt. Allt var í 70's stíl og minnti það mjög á hótelið í the Shining. (Kalli fór að sofa þar sem hann er uppgefnn eftir niðurgangsraunir, Gauti tekur við). Skíðabrekkurnar eru helsti deit-staður Írana, allavega milli-og yfirstjettanna. Þar njóta stelpurnar afslattar af klæðareglunum, margar hverjar með ennisbönd og hárið laust, sumar berhöfða. Lögreglan fylgist þó með og sáum við eina stelpu sem stóð utan við röðina í lyfturnar, með sítt hárið undan húfunni sinni verða fyrir fasistalátum í löggunni. Fólk dreif að til að koma henni til varnar en svo sáum við lögguna taka brettið hennar af henni og grýta því til hliðar og svo var henni vísað í burtu!

Einni töflu of mikið:

Rútan til Esfahan lofaði góðu, stór sæti og ekki mikið fólk. Við ákváðum því í grunnhyggni okkar að smella okkur á eina róandi hvor, Gauti tók tvær svo hann gæti örugglega sofnað. Eftir stutta atrennu að svefni vorum við skyndilega vaktir, komnir á leiðarenda og allt dót út um allt. Ég (Kalli hefur tekið við) var lengi að átta mig en Gauti virtist ekki ná áttum. Ég hoppaði úr rútunni með bílstjórann sláandi í rassinn á mér. Rútan fór af stað, Gauti enn að taka dótið sitt til. Rútan endaði á að stoppa á næsta götuhorni og hleypti Gauta út. Hótelið sem við ætluðum á var fullt svo við enduðum á frekar fínu hóteli fyrir 50$ nóttina en við vorum að stefna á sparnað á þessum tímapunkti (Japan liggur yfir öllum fjármálaákvörðunum þar sem við hræðumst sterkt gengi jensins sem er samt ekki í neinu samhengi við hagvöxtinn þar). Sváfum til klukkan 14, dröttuðumst af þessu annars fína hóteli í meiri sparnað.

Gamall kall pikkað okkur upp og við þurftum að borga sæta tvo dollara fyrir farið (í Íran eru allir bílar leigubílar og það er sport að láta útlendinga borga sem mest). Hostel Amir Kabr var sannarlega ódýrt, 17$ nóttin en allt annað líka samkvæmt því. Stemmarinn ekki ósvipaður fangelsi eða heimavistaskóla frá 1890 en samt með ágætis garði og gosbrunni, ss ágætis budget staður.

Eftir það tóku við 2,5 dagar fullir af moskum og bösurum ásamt heimsóknum á tehús. Segja má með sanni að nokkrar moskurnar í Esfahan séu ótrúlega fallegar og áhrifamiklar, jafnvel stórbrotnar. Í lok síðasta dagsins vorum við sannarlega orðnir Mosquet out og drifum okkur því áleiðis til eyðimerkurborgarinnar Yazd. Annað áhugavert að sjá í Esfahan voru eldgamlar brýr og næst-stærsta torg í heimi (Komeini sq) ásamt mannlifinu að sjálfsögðu. Vorum tvisvar boðnir heim til fólks en komumst ekki. Þess má geta að á hostelinu hitti ég Breta á hjóli, sem hafði verið hjólandi í rúmlega 3 ár frá Ástralíu og ætlaði sér að fara umhverfis heiminn, hann var mjög þreyttur.

Desert-Dessert:

Ákváðum að sleppa næturrútnum í bili og vakna frekar eldsnemma. Yazd greip okkur strax sem fallegri og rólegri staður en við höfðum komið á hingað til. Hótelið sem við enduðum á var vægast sagt magnað, inni í miðjum gamla bænum í mörghundruð ára gömlu leirhúsi en samt með nútímalegu og þægilegu innviði. Í miðju hótelinu var svo stór garður með írönskum borðum (borðar úr sömu hæð og þú stitur með þægilegt koddavirki á bakinu, þarft að fara úr skónum). Eftir fyrstu nóttina vorum við að borða við morgunverðarhlaðborð og kom þá einn starfsmaðurinn upp að mér og fór að tala um einhvern sérstakan eftirrétt á mjög bjagaðri ensku. You like Desert, very special price and very good. Ég afþakkaði pent en eftir að hann kom í þriðja skiptið og Gauti sestur á borðið kom í ljós að hann var að bjóða okkur eyðimerkur-ferð á kostnaðarverði 35$ í staðinn fyrir 40$ (innsk: Kalli var alveg brjálaður yfir ósvífninni að bjóða okkur 35 dollara eftirrjett!!). Við tókum því glaðlega og hoppuðum upp í bíl með ungum manni fljótlega eftir að samningar höfðu náðst. Þessi ungi maður var á einhverri hraðferð og á litlum bíl með biluðum hraðamæli, ég lokaði augunum af og til á milli þess sem við Gauti reyndum að reikna út raunverulegan hraða okkar.

Þegar út á land var komið og umferð minni, ég kominn fram í og við báðir með bílbelti leit þetta mun betur út. Í þessari ferð sáum við 1500 ára gamlan moldar/leirkastala, íshús, Chek-Chek (heilagasti staður Zaraþústrista) og yfrgefinn myndvænan eyðimerkurbæ. Allt gekk vel, helsta takmarkið á þessum viðkomustað var að finna kol (zoygal) fyrir vatnspípuna sem Gauti keypti í Esfahan. Það tókst, við drukkum rjúkandi Mokkakaffi og te í þéttum appelsínureyknum í þessu frábæra Silk Road Hotel. Eftir 2ja daga seinkunn í afslöppun í Yazd og 9 daga ferðalag skelltum við okkur á lokaáfangastaðinn, Shiraz.

Enginn flugmiði, bylting og annað:

Í rútunni til Shiraz var ungt par fyrir framan okkur sem bauð okkur dísætar smákökur. Eftir stutt spjall kom í ljós að aðeins stúlkan talaði takmarkaða ensku en vildi endilega bjóða okkur heim til sín í borgina Esthaban, 2 klst frá Shiraz. Þar sem við Gauti áttum 4-5 daga aflögu og höfðum svona ótrúlega góða reynslu af heimboðum ætluðum við að taka boðinu hýrir og glaðir á brá. Mundum við þó í skyndi að við áttum enga flugmiða út úr landinu og væri því ráð að redda þeim fyrst, svona ef eitthvað myndi klikka. Höfðum ekki komist á gmail eða flestar aðrar síður vegna aðgerða stjórnvalda í tilefni byltngarafmælis og líklegra mótmæla. Við fengum þó símanúmer og E-mail hjá parinu og stefndum á að heimsækja þau daginn eftir. Hótelið okkar í Shiraz var þokkalegt, með squat klósetti og engum klósettpappír sem amk ég er farinn að kjósa fram yfir vestræn klósett (Það er slanga með öflugri bunu hliðina á öllum klósettum sem klárar verkið mun betur en pappír). Eigandinn var ofvirkur gamall kall sem við höfðum þegar lesið um í Lárusi Péturssyni (lonley planet). Var hann svo einstaklega hjalpsamur eftir nokkur læknisráð og konsult. Þegar við komum svo á ferðaskirfstofuna kom í ljós að fullbókað var í öll flug frá og með 6. febrúar þar sem íranskir nemar voru sendir í frí frá 2.-12. febrúar. Þurftum að taka skjóta ákvörðun um að fara 3 dögum fyrr en áætlað var svo við yrðum ekki í landinu með útrunnið Visa og í miðjum átökunum. Mér fannst gjaldið fyrir flugmiðann allt of hátt svo ég spurði sölumanninn ítrekað hvort þetta væri rétt verð, hann sagði já þangað til ég sýndi honum fugmiðana með 40% lægra verði, þá hafði hann ætlað að rukka okkur um return ferð. Fáum aldrei að vita hvort hann hafð ætlað að nýta sér greinilega örvæntingu okkar eða gerði bara heiðarleg mistök. Fimmtudaginn 4/2 drifum við okkur til Persepolis í smá rigningu sem gerði það að verkum að við vorum næstum einir í þessum skólabókar-rústum, sem Alexander Mikli var svo góður að ræna, ruppla og brenna fyrir eitthvað um 2000 árum. Áhrifamikið og margar skemmtilegar myndir teknar. Fórum því aldrei til Esthaban. Enduðum daginn á blautri göngu í skrúðgörðum sem Shiraz er þekkt fyrir.

Dubaiaðir og mollaðir:

Lentum í Dubai fyrir hádegi eftir áreynslulítið 50 min flug frá Shiraz. Ég hélt um stund að ég hefði gleymt passanum í flugvélinni, Gauti starði á mig með uppgefningarsvip og ég tók létt panik. En að lokum fannst passinn að sjalfsögðu í öryggispunginum mínum. Hafð sett hann þar eftir stutt spjall um almennt öryggi og fleira við Gauta í flugvélinni, ekki vanur að geyma hann þar í flugum. Að sjálfsögðu vissi enginn hvar Ísland var og við því ítrekað spurðir um land, Visa-skyldu og fleira í innrituninni. Keyptum einnig af hvítu rommi í fríhöfninni eins og gefur að skilja. Komum svo í íbúðina okkar um hádegi sem var vægast sagt stórkostleg. Kapal-sjónvarp, eldhús, ískápur, þvottavél, gym, sundlaug og sána. Tókum nett hlaup í gymminum og fleiri herkúlesaræfingar beint eftir komu, þvoðum svo 4 þvottavélar og drukkum romm út í orkudrykk á herberginu yfir 3ju Denzel Washington myndinni sem vð höfðum séð í ferðinni. Virtumst ekki vera undir miklum áhrifum þrátt fyrir drykkju rúmlega 600ml af Rommi, ákváðum því að detta í kvöldmat. Enduðum á ágætis Sushi stað og ákváðum svo að labba í “miðbæinn” þar sem allir skýjakljúfarnir eru (einstaklega vel heppnað orð, skýjakjúfur, high five á þann sem nýyrti þetta (Háslemmu á þann sem íslenskaði high-5ve)). Þetta endaði í 100min gönguferð þar sem disney-kortið okkar var í engum raunverulegum hlutföllum. Komumst loksins á Crown-Plaza og drukkum þar tvo stóra ótrúlega ljúffenga bjóra ásamt vodka í Red-bull. Urðum bara þreyttir og fórum heim um miðnætti.

Í ljós kom að Lára, vinkona Gauta var einmitt að koma til Dubai degi á eftir okkur og ákváðum við því að hittast um kvöldið. Dagurinn lofaði fyrst góðu í afslöppun í þessum stóru mollum, skoða inni-skíðabrekkur og stærsta fiskabúr í heimi. Endaði í helluðum 10 klst í stærsta molli heims sem við virtumst ekki ætla að komast út úr. Keyptum lítið enda í moll-áfalli. Til að koma okkur aftur í dúr keyptum við lime og mintu fyrir Mojito gerð. Að sjálfsögðu var uppselt í hæstu byggingu heims, Burj Dubai nema þú værir til í að borga 20 þús kall en við vorum ekki á þeim buxunum enda komið klofgat á gallabuxurnar hans Gauta. Hittum svo Láru ásamt Sunnevu, noskri vinkonu Láru (kom síðar í ljós að hún þekkti Lilian sem við höfðum skíðað með í Íran). Þær báðar að flytja til Ástralíu í ár. Þær voru líka svona hressar að við Gauti drukkum meira romm ásamt gini. Fórum svo á enhvern klúb sem var hrikalega leiðinlegur. Til að eyða þeirri staðreynd fór kvöldið í að kaupa kokteila á línuna, enduðum í 5 umferðum ásamt kokteila-dansi og fleiru. Dröttuðumst heim um 3:30 eftir að hafa keypt okkur KFC máltíð í nesti, ég vaknaði um nóttina til að æla hamborgaranum enda smakkaðist majonesið skringilega (áttaði mig ekki á því almennilega við átu sökum græðgi). Tékkuðum okkur út þunnir klukkan 12:59, loksins búnir að kaupa flug til Delhi. Fórum á pósthúsið og sendum bækur, sishu og hlý föt til Íslands. Droppuðum svo farangrinum okkar á hótelið hjá stelpunum og skelltum okkur svo í gamla miðbæinn. Borðuðum þar á lokal Indverskum stað mjög svo sterkan kjúkling, fórum m.a. ferju og skoðuðum gullgötuna (ódýrasta gull í heimi þar mtt gæða skv Lárusi og fleirum). Fengum okkur kaffi og sishu sem bragðaðist eins og hestaskitur (mynta og vínber), fórum upp á hótel og svo áleiðis á indverskan stað í tilefni þess að við Gauti værum að fara þangað. Góður matur en eitthvert dansatriði og tónlist hærri en á Kaffibarnum eyðilaggði stemninguna. Duttum að lokum á hótelbarinn (allt með taxa að sjálfsögðu) í einn drykk, upp á herbergi að ná í farangurinn og út á flugvöll. Þar kom í ljós að flugvélin var yfrbókuð og okkur lofað fríum flugmiðum með Emirates ásamt gistingu á hóteli og flug seinna um morguninn. Innritunin og fleira vesen tók 4 klst svo við náðum aðeins að sofa í 2 klst á hótelinu. Munum aldrei geta notað Miðana. Vorum svo beint undir loftkælingunni í fluginu svo við sváfum ekki mikið þar. Komum algjörlega vansvefta og án raunveruleikatilfinningar á flugvöllinn, skiptum dollurum með 30% álagi (sem við sáum eftirá). Komum í ............ hverfið kl 2, uppgefnir og án herbergis. Fundum þó ágætis hostel á sanngjörnu verði. Gauti sofnaði strax, ég var of þreyttur svo ég fór að redda rútumiðum til þessara borga í Rajasthan sem planið var hugsanlega að fara til (vorum í raun ekki komnir með neitt plan fyrir þessa 10 daga í Indlandi, vorum að hugsa um að fara tl Varanasi t.d. Sem er 12 klst í austur frá Rajasthan en höfðum keypt Lárus um Rajastan.) Enduðum á að kaupa e-n túristapakka, 9daga ferð um “gullna þríhyrninginn”, með leigubíl og bílstjóra og gistingu á leiðinni. Ferðaplanið er Delhi- Agra – Jaiphur- Jaidphur- Pushkar – Delhi. Núna erum við á hótelinu okkar í Jaipur, Kalli með kóleru og jeg með skitu. Meira af því síðar.